“Sen beni yenemedin çünkü ben seninle oynamadım”
Kırık bir hüznün parçalarıydı kalbime batan.
Ülkenin en güzel çocukları unutulmuş bir şehrin ücra köylerinde yaşıyor. Yüzleri hep gülüyor. Elleriyse ekmek kokuyor.
En başından beri kaybetmiş bir çocuktum ben. Ondandı “küçüğüm” diye sevmelerin.
Yollar, senin ayak izlerini özlüyor.
Bir rüzgar esiyor ruhuma doğru. İmkansız her şey gözlerime hapsoluyor.
” 1.02 dakikalık hüzün “
15 Nisanda kucaklaşıyor tüm sevdalı yürekler.
Fotoğraf çekimi için model arıyoruz. Bizimle iki gün kalabilecek olması, hatun kişi olması ve kapris yapmaması aranan özellikler arasındadır. İstanbul şehri sınırlarında olması da önemli tabi. Var mı?
İlk modelleri olarak denedim test ettim çok eğlenceli oluyor,bekleriz :))
Bazen en yakının bile sana anlamayan gözlerle bakıyor.
Kırasın geliyor tüm açık lambaları. Karanlıkta kimse görmez yalnızlığımı diyorsun.
Çoğumuz “Bir varmış bir yokmuş”lar ile yaşıyoruz kendi masalımızı.Var olmasını istediklerimiz yok olunca,elimizde zehirli bir elma kalıyor sadece.
